De reizigers – Eleanor Limprecht

49900461_275666176424324_2128528531393609728_n

De reizigers vertelt het verhaal van Sarah en haar kleindochter Hannah, die samen op cruise gaan naar Sydney, de stad waaruit Sarah afkomstig is. Tijdens de reis vertelt Sarah haar kleindochter over haar jeugdjaren. Het boek wordt vanuit twee standpunten vertelt, en geeft je inkijk in het leven van Sarah, maar ook in hoe kleindochter Hannah interpretatie geeft aan dit bijzondere levensverhaal.

Sarah groeide op op een boerderij aan de buitenrand van Sydney. Omwille van financiële problemen moesten haar ouders verhuizen, en begon ze als jonge vrouw te werken als typiste voor het Amerikaanse leger, dat zich tijdens de oorlog in 1940 vestigde in Australië. Tijdens het werken leert Sarah een Amerikaanse man kennen. Die ontmoeting zal haar leven voor goed veranderen.

Doorheen het verhaal van haar oma heeft Hannah het gevoel dat het leven vroeger anders was. De tijd waarin wij momenteel leven is een tijd van planning en controle. Iedere reis wordt op voorhand uitgestippeld, we weten dankzij sociale media wat iedereen wanneer aan het doen is, enzovoort. Vroeger leefden mensen van dag tot dag en werd alles niet zo overdreven geanalyseerd. In Hannahs ogen lijkt deze manier van leven een spannend avontuur. Waar ze echter geen oog voor lijkt te hebben, is de onzekerheid die het ongeplande leven van haar oma met zich meebracht. Meermaals probeert ook oma, net zoals Hannah, om controle te winnen over haar leven. Dit loopt soms dan ook af in overhaaste of foute beslissingen, maar welke die zijn dat laat ik dan maar aan de lezer over.

Wat ik tijdens het lezen van dit boek een grote meerwaarde vond, is dat de plaats van vrouwen in de maatschappij doorheen de jaren op een subtiele manier vergeleken werd. Zowel Sarah als Hanna bespreken onderwerpen zoals werken, een gezin hebben, kleding, studies, seksualiteit,… Hieruit vond ik het persoonlijk wel erg confronterend om te zien dat het beeld dat de maatschappij heeft over de ‘vrije vrouw’ momenteel eigenlijk nog ver van de realiteit ligt. Helemaal zelf vanaf 0 carrière opbouwen is de dag van vandaag voor een vrouw nog steeds bijzonder moeilijk. Als iemand er dan toch in geslaagd is om carrière te maken, lijkt het bijna onmogelijk om dat dan ook nog te kunnen combineren met een gezinsleven. Maar al te vaak worden die vrouwen beoordeeld door anderen en worden deze slechte moeders genoemd.

Dit verhaal heeft me dus echt geraakt! De vergelijkingen zijn subtiel, maar komen wel hard binnen. Het was heel erg confronterend om te lezen hoe beide vrouwen op hun manier probeerden om te gaan met controle, verlies, loyaliteit. Het boek omvatte zo veel belangrijke onderwerpen en gevoelens die zo cruciaal zijn voor een mensenleven, maar tegelijk ook erg onderschat worden. Ik geef toe dat ook ik af en toe een traantje gelaten heb tijdens een aantal pijnlijk herkenbare passages. Het verhaal zet echt aan tot nadenken, en al bevat niet ieder hoofdstuk evenveel actie, het verhaal blijft je toch vasthouden tot de laatste pagina.

Om het kort samen te vatten,

Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5

❀ ISBN 9789400510395 ❀ Roman ❀ A.W. Bruna 2018 ❀ 320 blz. ❀

Pax – Sara Pennypacker

pax.png

Ik vond dit boek in Dublin in ‘Waterstones’. In eerste instantie werd ik aangetrokken door de supermooie kaft, maar toen ik binnenin de illustraties van Jon Klassen zag was ik helemaal verkocht! Ik las het Engelstalige boek, maar er is ook een Nederlandstalige uitgave.

Pax is een boek dat geschikt is voor kinderen vanaf 10 jaar, maar het spreekt zeker en vast ook oudere kinderen en volwassenen aan. Het verhaal bestaat uit twee delen die door elkaar heen lopen. Het deel van Pax (de vos) is aangeduid met een klein vosje bovenaan de pagina, het deel van Peter (het mensenkind) is aangeduid met een tekening van een jongetje.

Pax en Peter zijn onafscheidelijk, tot er een dag komt waarop de vader van Peter zich meldt als vrijwilliger in het leger. Dit zorgt ervoor dat Peter moet verhuizen en Pax alleen achterblijft. Omdat de trouw tussen de vrienden zo groot blijkt, beslist Peter om zijn tamme vos terug te gaan zoeken. Dit wordt een tocht waarin beide personages niet alleen op zoek gaan naar elkaar, maar ook naar zichzelf.

Wat het boek zo mooi maakt voor mij is dat duidelijk gezien wordt doorheen het verhaal dat de band tussen de twee personages bijzonder sterk is. Pax voelt aan de stemming van Peter dat er iets op komst is, hij voelt een afscheid naderen. Peter heeft verdriet en Pax wil hem op die momenten zo graag helpen. Het is dan ook hartverscheurend om te lezen dat hun wegen scheiden. Ook wanneer de twee niet meer samen zijn merk je dat de twee verhalen met elkaar verbonden blijven omdat de vrienden telkens aan elkaar blijven denken. Ze willen beide doorzetten om elkaar terug te kunnen zien.

Of ze elkaar daadwerkelijk terugzien zal ik dan maar niet verklappen ;).

De schrijfstijl bleef me boeien omdat Pax niet verpersoonlijkt wordt. Hij is en blijft een vos, die samenleeft met andere vossen, en daar ook zijn plekje in de roedel zoekt. Verder kan ik nog ook zeggen dat de illustraties supermooi de sfeer en de stemming van het verhaal weergeven, zonder al te letterlijk uit te gaan beelden wat er precies allemaal ‘aan het gebeuren is’.

Wat me echter wel wat stoorde waren de moraliserende korte passages over waarom oorlog slecht is en mensen niet altijd goed zijn voor elkaar en de natuur. Het hoefde niet altijd zo expliciet besproken te worden, de plotse ‘diepte’ van het jeugdige en moedigeverhaal maakte het boek in die delen nogal ‘log’ om te lezen. Voor mij was het wel oké, maar wanneer ik het boek als kinderverhaal zie, denk ik dat dit nogal belerend overkomt en kinderen daardoor even uit het verhaal wegtrekt.

size500_prints_klassen_pax_forest_main

Ik wou hier eerst nog meer illustraties bij plaatsen, maar toen besefte ik dat ik het zelf zo zalig vond om ze hoofdstuk na hoofdstuk te ontdekken! Dus koop dan maar gewoon het boek hihi!

Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5

Samenvattend dus:

Kitchen – Banana Yoshimoto

44519474_289282225252478_2145526062036025344_n.png

Het boek, dat eigenlijk maar 140p. telt, bevat twee korte verhalen;

‘Kitchen’ en ‘Moonlight Shadow’.

De hoofdrol in het grootste verhaal ‘Kitchen’ is voor Mikage Sakurai, een meisje dat na het overlijden van haar grootmoeder zonder familie achterblijft. Studeren verloopt sinds dan moeilijk, en Mikage ontwikkelt een soort voorliefde voor keukens. Ze houdt van de sfeer en de warmte die een keuken met zich meebrengt, en besluit ook te slapen in de keuken van haar grootmoeder. Kort na de dood van haar grootmoeder leert zij tijdens het studeren Yuichi kennen.  Hij was bevriend met de grootmoeder van Mikage omdat zij vaak langskwam in de bloemenwinkel waar hij werkte na school. Yuichi is bezorgd om Mikage en stelt voor om bij hem en zijn moeder (die eigenlijk ooit zijn vader was…) in te trekken. Wanneer Mikage dan de keuken ziet in het huis van Yuichi is ze akkoord. Ze trekt er in en voelt zich veilig, ondanks het feit dat Yuichi slechts een vage kennis van haar was. Ze krijgt er de tijd om eenzaam te zijn en om te rouwen. De band die met de familie waar ze gaat wonen wordt opgebouwd, breidt zich ook uit.

Het verhaal ‘Moonlight Shadow’ gaat dan weer over een studente, die haar geliefde verliest tijdens een auto ongeluk. Hij stierf wanneer hij de vriendin van zijn jongere broertje ging ophalen op school, ook zij overleefde het ongeval niet. Zowel de studente als de broer blijven samen achter met een leegte. De Schrijfster beschrijft hun verschillende manieren om de leegte te vullen. Ze verwerken beiden hun verlies op een andere manier.

Ik vind dat beide verhalen erg bijzonder geschreven zijn, omdat de auteur het onderwerp rouw en verdriet op een diverse manier durft aanpakken. Het wordt toegelaten in het leven van de personages als deel van een groeiproces, en als een belangrijke manier om verder te gaan in het leven na een moeilijke gebeurtenis. Er wordt als het ware iets positiefs gezien in het nemen van voldoende tijd om te rouwen. Ieder personage gaat op zoek naar zijn manier om verlies te verwerken en het invullen van zijn nieuwe leven na het kwijtraken van een dierbaar persoon. Zelf herken ik ook wel dat wanneer je een belangrijk figuur in je leven verliest, je leven ook echt een andere invulling krijgt. Zowel routines als dromen waaraan je aan het werken was in de toekomst (groot en klein) kunnen plots voorbij zijn. Dit is een moeilijk proces, zowel op vlak van aanvaarding als ‘hoe moet ik nu verder’. Er wordt in het boek dan ook gefocust op de kleine momenten in het leven die ervoor zorgen dat ze telkens weer wat hoop kunnen vinden om verder te gaan.

Met andere woorden:

Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5

Arthur Japin – De man van je leven

man van je leven.png

Ik kreeg dit boek door de moeder in mijn handen geduwd, waarna ik het zoals dat een goede dochter betaamd dus ook las. Je mag wel zeggen dat ik zo enthousiast was dat ik hem ook gewoon brutaal gestolen heb om in mijn eigen boekenkast te integreren.

Het boek gaat over Tilly, een vrouw die terminaal ziek is. Ze krijgt daarom het gevoel dat ze eerst haar leven nog even op orde moet stellen, alvorens ze alles achterlaat. Nadat ze haar keukenkastjes had uitgemest besloot ze dat ze nog een aantal dingen te regelen had, zoals bijvoorbeeld een geschikte vrouw zoeken voor haar man, Marius. Ze schrijft zich daarom, zonder dat Marius dat weet, onder zijn naam in op een datingsite en ontmoet daar Iris. Deze gaat vervolgens op bezoek bij haar droomman, die haar uitnodigde in een vakantiehuisje. Al snel ziet ze dat ze niet alleen gezellig samen zal zijn met enkel Marius, maar ook met zijn echtgenote. Deze bizarre situatie zorgt voor heel wat vreemde verwikkelingen en misverstanden.

Het boek is (en dat heb ik een beetje van horen zeggen aangezien ik enkel nog ‘Een schitterend gebrek’ gelezen heb) eigenlijk helemaal anders dan de meeste boeken die door Japin geschreven heeft. In plaats van de dramatische schrijfstijl waarvoor hij gekend is, schreef hij deze keer een echt humoristisch verhaal, boordevol hilarische momenten en gevuld met complete chaos. Het is eigenlijk een echte klucht, maar dan eentje waar FC De Kampioenen wel wat van zou kunnen leren als we het hebben over misverstanden en plottwisten.

Het boek wordt verteld vanuit een ‘alwetend’ perspectief. Deze geeft af en toe wat hilarisch diepzinnige opmerkingen doorheen het verhaal, en zorgt voor slagzinnen die ik best wel ‘quote’-waardig vind.

Ik las ook onlangs dat een Amsterdamse theatergroep het boek als een theaterstuk heeft opgevoerd, en dat zag ik ook meteen als een logische stap. De chaos lijkt me beter te volgen, en gezien het vertelstandpunt denk ik dat zaken zoals lichaamstaal en mimiek veel aan het verhaal zou kunnen toevoegen en verduidelijken.

Om het dus kort samen te vatten: Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5

Woesten – Kris Van Steenberge

woesten.pngWoesten is een boek dat je bestwel een misdaadroman kan noemen. Het speelt zich af aan het begin van de eerste wereldoorlog, in het dorpje Woesten in de Westhoek.

Het boek is eigenlijk opgedeeld in 5 stukken, en wordt verteld vanuit de verschillende posities van de personages.

Het verhaal zelf gaat voornamelijk over Elisabeth. Zijzelf droomt ervan om Woesten te verlaten en op zoek te gaan naar een andere toekomst dan de gemiddelde inwoner van haar dorpje. Elisabeth zelf is een slimme vrouw, die verliefd was op een man van armoedige afkomst. Dit werd door haar ouders niet goed gekeurd. Omdat de liefde belemmerd werd trouwde ze met een rijke dokter, Guillaume. Dit zag ze als haar kans om uit Woesten weg te komen. Echter blijkt Guillaume een man met vele psychische problemen, die zich liever nestelt in haar huis in haar kleine dorpje. Elisabeth krijgt ondanks de moeilijke relatie twee kinderen van de man; Valentijn en Nameloos. De tweede werd zo genoemd omdat zijn vader weigert om zijn zoon met een beperking, waarvan hij verwachtte dat deze kort na de geboorte zou overlijden, een naam te geven. De gezinssituatie loopt doorheen het verhaal helemaal uit de hand, wat uiteindelijk zal lijden tot moord en verraad.

Het verhaal is naar mijn mening heel goed geschreven, omdat het de verschillende (zowel positieve als negatieve) dynamieken in een dysfunctioneel gezin heel erg gedetailleerd en vanuit verschillende optieken weergeeft. Het is wel een zwaarwichtig boek om te lezen, en wordt door sommig lezers ook wel als ‘opstelachtig’ gezien omwille van de 5 delen. Ik raad hem alvast wel aan!

Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5

Als je het licht niet kunt zien – Anthony Doerr

all the light.png

Ik heb dit boek eigenlijk gelezen in de engelstalige versie. Ik vond het samen met B. ooit eens in Waterstones in Brussel.

Het boek zelf speelt zich af tijdens de 2e wereldoorlog, en vertelt eigenlijk twee verhalen. Het eerste verhaal gaat over Marie-Laure. Een blind meisje dat in Parijs woont. Samen met haar vader probeert ze als blinde een zo normaal mogelijk leven te leiden. Echter vluchten ze tijdens de oorlog naar Saint-Malo, waar ze een nieuwe leven moeten opbouwen en waar Marie-Laure opnieuw moet wennen aan haar omgeving. Het tweede verhaal gaat over een jonge Duitse wees, Werner, die in het duistere berlijn verblijft.

Het duurde even tot de twee verhalen samen kwamen, maar eens je de link ziet tussen de twee jonge mensen die in een zekere vorm van duisternis leven, doet het boek je over veel nadenken. Het idee dat sommige mensen in een situatie moeten leven die hen uitzichtloos doet kijken naar het leven is zeker confronterend. Net zoals Marie-Laure in het donker leeft maar toch haar best doet omvan het leven te genieten, zoekt ook Werner naar lichtpuntjes in zijn moeilijke situatie.

Het boek won in 2015 de Pulitzerprijs voor fictie, dankzij Doerr’s gedetailleerde beschrijvingen van het leven in de oorlog, en zijn rake metaforen.

Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5

Ik geef ‘m dan ook met plezier:

GRAPHIC NOVEL: I Kill Giants – Joe Kelly

ikg

Dit boek werd me in de handen geduwd door B. en eerlijk gezegd dacht ik dat ik hier weer te maken zou krijgen met een gewelddadig superhelden-avontuur met bloed enzo… Wel, sorry voor de vooroordelen, B., maar de titel is wat misleidend! Laat ik het goedmaken door te zeggen dat ik na het lezen meteen door had waar je enthousiasme vandaan kwam.

Het boek gaat over Barbara Thorson, een bizar meisje met een uitgesproken karakter en een grote mond. Ze is een beetje geeky, houdt van D&D en heeft niet veel vrienden omdat ze als ‘raar’ wordt aanzien op school. Echter zijn er toch een aantal mensen rondom haar die contact willen leggen, maar ze heeft geen interesse in anderen, omdat ze een doel heeft, namelijk: reuzen verslaan. Wat deze reuzen dan wel precies mogen inhouden, laat ik aan de lezer over om te ontdekken.

Het verhaal op zich is niet uniek, het gaat over een buitenbeentje, pesterijen, puberteit, een moeilijke thuissituatie,… Gelukkig wordt het verhaal wel heel mooi verteld, want het is niet makkelijk om in zo’n kort boek een personage zo duidelijk te kunnen weergeven dat je er als lezer een beetje aan gehecht raakt. Ik kon mezelf meteen herkennen in het rebelse gekke meisje. De sterkte van dit boek ligt mede bij de tekenaar (J.M. Ken Niimura), die Barbara ondanks haar schattige en kleine gestalte zo zelfzeker kan uitbeelden wanneer ze tegenover de enorme en duistere reuzen komt te staan. Er zijn ook een aantal zaken die in de tekeningen voorkomen waarover niet geschreven wordt, maar die toch essentieel zijn voor het verloop van het verhaal. Zo schrijft men de lijn tussen de realiteit en de fantasiewereld niet uit, maar toch wordt deze zeer duidelijk gemaakt in de afbeeldingen. Ergens vind ik daardoor graphic novels soms fijner dan een gewoon boek, omdat in ons dagelijkse leven ook niet elke handeling en elk voorwerp beschreven wordt.

Het boek is naar mijn mening een aanrader, en ik kijk ook uit naar de film die binnenkort in de bioscoopzalen zal verschijnen!

Daarom met plezier:Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5

Lily en de octopus – Steven Rowley

lilly.pngDit boek gaat over Ted, een man die na een aantal mislukte relaties eigenlijk samenwoont en zijn leven deelt met zijn teckel Lily. Hij vertelt niet alleen zijn gedachten en problemen aan haar, hij speelt zelfs gezelschapsspelletjes met de hond. Ted’s wereld stort dan ook in wanneer hij ontdekt dat Lily een kwaadaardig gezwel in haar hoofdje heeft. Aangezien ik zelf samen woon met enkel mijn kat, Hiro, weet ik wel hoe het voelt om een band te hebben met een huisdier. Hij begroet me iedere dag als ik opsta en thuiskom van mijn werk, en lijkt altijd gelukkig om me te zien. Het idee dat er iets met hem zou gebeuren lijkt me echt vreselijk. Ik vond dan ook dat de auteur die band die iemand met zijn huisdier kan hebben heel mooi weergaf. Ook de beschrijvingen van Lily zorgden ervoor dat zelfs ik, een kattenmens, me een beetje hechtte aan de hond!

Toch, was het verhaal ook moeilijk te vatten, omdat het hoofdpersonage zelf een beetje ‘raar’ is. Hij gaat niet zoals een alledaagse volwassen persoon om met het verdriet dat hij voelt. Door de bizarre gedachtengangen en fantasieën van Ted was het soms moeilijk om me in zijn hoofd te verplaatsen. Ik denk dat de auteur soms het boek wat wou verlichten door enkele grappige passages ertussen te gooien, maar dit maakten het verhaal soms chaotisch en zorgen ervoor dat ik het boek niet altijd meer zo realistisch vond.

 

Ondanks de kleine minpuntjes toch:Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5

In duizend stukjes – James Frey

 

44488445_561726114294796_4389152093395484672_n

Dit boek heeft mij wat verward, om verschillende redenen.

Het hoofdpersonage James is in de ontwenningskliniek terechtgekomen nadat hij van een brandtrap viel en daarna zijn voortanden en zijn neus brak. Het boek gaat voornamelijk over zijn gevecht tegen drugs en alcohol. De schrijfstijl is ietwat bizar, omdat de auteur soms hoofdletters gebruikt. Dit is na een tijdje een beetje storend, maar beschrijft ook wel goed hoe dwanggedachten van iemand met een verslaving verschillende dingen in het leven als belangrijk gaan aanzien. (Ik moest dit googlen voor ik er gek van werd, want ik had de link zelfniet echt begrepen…)

Ondanks de mooie manier waarop de last van een afkickproces wordt beschreven vind ik het wel vervelend dat de auteur de ontwenningskliniek nogal negatief voorstelt. De medepatiënten alsook de hulpverleners lijken allemaal nogal vreselijk. In mijn ogen is het toch net de bedoeling dat een behandeling een positieve ervaring moet gevonden worden, waarin mensen met een probleem bij elkaar en bij hulpverleners terecht kunnen om samen een weg te vinden in het leven zonder verslaving. Dit deeltje van een ontwenningskliniek laat de schrijver dus zo goed als achterwege. Naar mijn mening toont dit wat aan dat hij zich niet helemaal heeft verdiept in het leven van effectief ontwende mensen.

Het boek zorgt eerder voor een afschrik-effect, als in ‘don’t do drugs, kids!’. De negatieve kant van dit afschrikken is ook dat het boek dus niet geschikt voor mensen die een verslaving hebben, maar nog niet de stap naar hulpverlening hebben gezet. Dit omdat het zo’n negatief beeld van een behandeling weergeeft.

Mijn besluit is dus dat het boek best oké was om te lezen, het hield me wel bezig. Waarheidsgetrouw is het, naar mijn ervaring in de GGZ en drughulpverlening, echter niet.

 

Helaas daarom: Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 6

De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren – Haruki Murakami

murakami

Ik kreeg dit boek van P. voor mijn verjaardag, en het heeft me toch een hele tijd gekost om hem uit te lezen. Het boek was eigenlijk vrij pijnlijk om te lezen omdat het zo mooi de eenzaamheid van het startende volwassen leven kan beschrijven.

Het boek gaat over Tsukuru Tazaki, die als enige van zijn vriendengroep niet in zijn geboortestad blijft, maar een opleiding ingenieur gaat studeren in Tokyo. Daar in Tokyo leeft hij in een sleur, die zijn leven doelloos lijkt te maken. Hij ervaart geen plezier meer en denkt regelmatig na over de dood, maar onderneemt nooit een wanhoopsdaad. Tsukuru blijft denken aan de tijden van vroeger, waarin hij deel was van een zeer hechte vriendengroep. Wanneer hij een tijdje terugkeert naar zijn geboortestad lijken zijn vrienden verder gegaan zijn met hun leven, en geen er geen behoefte meer aan hebben om nog met hem af te spreken. Hij ervaart een intens gevoel van eenzaamheid doorheen de rest van zijn leven, omdat de breuk met de ooit hechte groep hem blijft achtervolgen. Hij besluit onder lichte dwang van Sala, een vriendin die hij ontmoette in Tokyo, uit te zoeken hoe het komt dat hij plots door zijn vrienden verstoten is.

Ik vond het boek zelf wel met mooie woorden geschreven, en de emoties van het hoofdpersonage waren zeer meeslepend. Desondanks vond ik het vervelend dat er vaak werd afgeweken van het hoofdverhaal en dat deze zijsprongetjes dan ook vaak geen echt einde hadden. Ze leidden eigenlijk nergens toe. Ik stoorde me hier tijdens het lezen enorm aan, maar achteraf bekeken zorgde het er wel voor dat ik het hoofdpersonage beter leerde kennen en me eraan kon hechten. Deze manier van verhaal-vertellen was met andere woorden dus wel nodig om een leeg, kleurloos personage toch vorm en inhoud te geven, door gebeurtenissen uit zijn leven te beschrijven.

Bij deze dus:Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5