Graphic novel: Hotel Dorado – Pepijn Lanen & Floor Van Het Nederend

51645960_2016484021781940_3457451022627110912_n.png

Ik denk dat ik het begrepen heb, maar zeker ben ik niet.

Hotel Dorado is de eerste graphic novel van Pepijn Lanen, die hiervoor wel al 2 boeken heeft uitgebracht. Lanen is u wellicht beter bekend als rapper Faberyayo van de Jeugd van Tegenwoordig.

Het plot van dit boek is me niet volledig duidelijk, maar op een dag stapt het hoofdpersonage ‘Ik’ , Alice in wonderland gewijs, door zijn badkamerspiegel. Wanneer hij dan natuurlijk terecht komt in een andere dimensie, maakt hij vrienden met zeer vreemde wezens, en wordt hij verliefd op een meisje dat ‘Maan’ heet.

En nu moet ik even nadenken wat ik daarvan vond. Het verhaal was zeer beknopt, en laat dat positief zijn aan het boek. Ik heb echt geen idee waarom het boek dan ook persé gemaakt moest worden. Het is volgens mij gebaseerd op een heel akelige drugstrip, en dat lijkt me dan ook alles te zijn.

De illustraties van Floor Van Het Nederend waren ook helemaal m’n ding niet, hoewel ik zeker kon appreciëren dat er best wat detail en emotie in de prenten was gestopt. Lanen blijkt erg fan te zijn van beeldspraak, wat wel zo mooi past bij de stijl van Van Het Nederend, maar wat hij daarmee bedoelde dat kon ik niet altijd afleiden.

Omdat ik natuurlijk wel weet dat ik jullie niet kan achterlaten met deze subjectieve woordendiarree over hoe vreselijk ik vond om door deze 142 pagina’s te ploeteren, zocht ik er wel zo beleefd een beetje over op op het internet. Dat leerde me dat het boek vele invloeden lijkt te bevatten van Charles Burns van Black Hole en Katsuhiro Otomo van Akira.

Nuja, om mijn mening kort samen te vatten,

Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 6
ISBN 9789026343773 ❀ Graphic Novel ❀ Ambo/Anthos ❀ 142 blz.❀

Graphic Novel: Lighter than my shadow – Katie Green

46498166_285580915400393_2870315429757190144_n.png

Hi!

Het lijkt even geleden dat ik het nog eens had over de dikkere graphic novels, dus bij deze:

Ik pikte dit boek op in Amsterdam in een winkeltje genaamd ‘Henk’s comics’.

Het boek intrigeerde me meteen omdat op de achterflap staat dat het verhaal een handgeschreven uitbeelding is van strijd en genezing. Het is een trip doorheen de wereld van iemand met een taboe-ziekte, en een inspiratie voor iedereen die gelooft in de menselijke kracht om door te zetten in de weg tot aan geluk.

Deze graphic novel is een autobiografisch verhaal over Katie, en volgt haar vanaf haar jeugd in haar strijd met een eetstoornis. Wat onschuldig begint bij het verstoppen van boterhammen, mondt steeds meer uit in een obsessie voor voeding en controle. Het verhaal is erg aangrijpend, vooral omdat er ook een aantal personen op haar pad komen die misbruik maken van haar kwetsbare situatie. Katie komt in een spiraal van uithongering met vreetbuien tot gevolg terecht, wat doorheen het boek wel als repetitief zou kunnen ervaren worden. Ik vind dat dit er eerder voor zorgt dat de auteur een waarheidsgetrouw en confronterend beeld schept over hoe de eetstoornis het leven van iemand kan overnemen.

De tekeningen zijn niet echt zeer gedetailleerd, ze hebben iets simplistisch of kinderlijk (zonder het boek te willen beledigen). Toch is Green er wel in geslaagd om heel mooi de sfeer van haar verhaal weer te geven. Zo veranderen de illustraties naargelang hun plaats in het verhaal van kleur, en lopen ze van grijs tot aan verschillende soorten paars.

Dit boek paste perfect in het ‘Non-fictie november’ thema, en is een boeiend boek over iedereen die meer te weten wil komen over het leven met een eetstoornis.

GRAPHIC NOVEL: Toen David zijn stem verloor – Judith Vanistendael

358749

Ik vond dit boek in de jaarlijkse uitverkoop van de bib in Assenede. Ik had er nog nooit van gehoord, maar voor €0,20 nam ik natuurlijk elke graphic novel mee die ik te pakken kon krijgen!

Het verhaal gaat over de 54-jarige boekenverkoper David, die te horen krijgt dat hij kanker heeft aan het strottenhoofd. We zien doorheen hoe de vrouwen in zijn leven allemaal op een verschillende manier reageren. Hij heeft namelijk twee dochters; Miriam uit zijn vorig huwelijk, die nu net bevallen is van haar eerste kind, alsook Tamar van 8 jaar oud uit de relatie met Paula, zijn huidige vriendin die zo’n 17 jaar jonger is dan hem.

Waar Paula kwaad is en haar toevlucht zoekt in werken, is Miriam meer op zoek naar antwoorden over de invulling van zowel haar eigen leven als dat van haar kind. De jonge Tamar is dan weer op zoek naar de betekenis van de dood. Zo probeert ze bijvoorbeeld de ziel van haar vader op te vangen zodat ze deze voor altijd kan bewaren. Ondertussen wil David zelf vooral nog een laatste grote reis maken, maar zelfs in deze tijden kan hij niet volledig doen wat hij zelf wil. Hij moet ook nu nog steeds moeilijke keuzes maken, zoals het al dan niet laten wegnemen van zijn strottenhoofd.

Het boek gaat vooral over het aanvaarden van een komend verlies, zowel voor de persoon met kanker als zijn omgeving. De balans tussen genieten van de laatste momenten die je nog met een dierbare kan hebben, maar ondertussen al verdriet hebben om wat komen zal, wordt doorheen het boek subtiel beschreven.

Verder kan ik over de illustraties vertellen dat er vaak gewerkt wordt met kleuren van aquarel om een bepaald gevoel weer te geven. Doorheen het boek zijn zowel het verhaal als de prenten zeker niet overdreven voorgesteld, want dat zou je misschien wel durven verwachten verwachten van een emotioneel zwaargeladen thema als kanker. De stijl van de illustraties is eerder hard en eerlijk.

Ikzelf heb door deze novel alvast een reminder gehad dat het belangrijk is om in zulke situaties je verdriet af en toe opzij te kunnen zetten en te genieten van wat nog rest, ondanks dat het gemis later wel heel groot zal zijn.

Ik geef deze dus graag:Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5

GRAPHIC NOVEL: Habibi – Craig Thompson

1001004011594403

De vorige novel van Craig Thompson, ‘Blankets’ (of ‘Een deken van sneeuw’), vond ik echt fantastisch. Dit was in een vorige recensie wellicht ookwel duidelijk te merken. Echter ben ik zonder enig idee van het thema in ‘Habibi’ beginnen lezen. Ik had dan ook verwacht om een net zo poëtische novel te mogen lezen. Het bleek echter een heel ander soort boek te zijn.

Allereerst is de tekenstijl van het boek echt ongelofelijk uniek. Ik denk dat dit veruit de mooiste graphic novel is die ik ooit gelezen heb. De combinatie van de prachtige manier waarop Thompson het arabische landschap en de bevolking tekent, samen met de arabische kalligrafie die gebruikt wordt, maakt boek echt een genot om naar te kijken. Er in slagen om doorheen een graphic novel een emotie van een personage via beeld over te brengen is zeker en vast een kunst apart. Het is voor mij het eerste boek waarbij de personages  echt tot leven werden getekend.

Het verhaal speelt zich af in het midden-oosten en begint wanneer Dodola en Zam elkaar kennen als kindslaven. Ze ontsnappen en leven jarenlang samen in de woestijn. Hier prostitueert Dodola zich om hen van eten te voorzien. Alles gaat relatief goed, tot Dodola gekidnapt wordt. Wat verder volgt is een  verhaal van zoektocht naar elkaar en de beleving het grote verdriet dat ontstaan is door de plotse scheiding van de twee.

Laat ik zeggen dat deze alinea kort de rode draad van het boek weergeeft, maar dat het boek slechts voor een klein gedeelte een tragisch liefdesverhaal bleek te zijn. De vertelling  is emotioneel bijzonder zwaar geladen, en heeft vele lagen. Het verhaal laat voornamelijk verschillende gruwelijke thema’s aan bod komen; waaronder een overdaad aan seksualisatie van de vrouw, harems, mishandeling, castratie, mensenhandel, racisme, trauma’s,… Dit alles is vervolgens verweven in een verhaal dat bestaat uit gebeurtenissen in het leven van de personages zelf en de link met teksten uit parabels van de Koran. Ik moet zeggen dat deze Koran-teksten op sommige momenten het verhaal wel mooi met elkaar verbinden, maar me ook op veel momenten gewoon boven het hoofd gingen. Sommige passages begreep ik gewoonweg niet, of vond ik vreselijk oninteressant. Bijvoorbeeld een magisch vierkant met cijfers en letters waarvan ik de bedoeling helemaal niet begreep hoefde er voor mij niet persé in.

Wanneer het bizarre verhaal een beetje bezonken was besefte ik wel dat het boek op enkele vlakken uiteindelijk wel overeenkomt met ‘Blankets’, zo bespreekt Thompson in beide boeken bijvoorbeeld de thema’s schaamte, puurheid en godsdienst. Toch kon ik de eenvoudigheid van ‘Blankets’ net iets meer smaken dan deze ingewikkelde uiteenzetting. Het boek heeft verder wel bijzonder veel goede recensies, en die kan ik begrijpen, want zelden heeft een graphic novel zo veel diepgang en verborgen symboliek. Versta me dus niet verkeerd, het boek was niet slecht, ik zou zeker aanraden, als je weet waaraan je begint.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

GRAPHIC NOVEL: I Kill Giants – Joe Kelly

ikg

Dit boek werd me in de handen geduwd door B. en eerlijk gezegd dacht ik dat ik hier weer te maken zou krijgen met een gewelddadig superhelden-avontuur met bloed enzo… Wel, sorry voor de vooroordelen, B., maar de titel is wat misleidend! Laat ik het goedmaken door te zeggen dat ik na het lezen meteen door had waar je enthousiasme vandaan kwam.

Het boek gaat over Barbara Thorson, een bizar meisje met een uitgesproken karakter en een grote mond. Ze is een beetje geeky, houdt van D&D en heeft niet veel vrienden omdat ze als ‘raar’ wordt aanzien op school. Echter zijn er toch een aantal mensen rondom haar die contact willen leggen, maar ze heeft geen interesse in anderen, omdat ze een doel heeft, namelijk: reuzen verslaan. Wat deze reuzen dan wel precies mogen inhouden, laat ik aan de lezer over om te ontdekken.

Het verhaal op zich is niet uniek, het gaat over een buitenbeentje, pesterijen, puberteit, een moeilijke thuissituatie,… Gelukkig wordt het verhaal wel heel mooi verteld, want het is niet makkelijk om in zo’n kort boek een personage zo duidelijk te kunnen weergeven dat je er als lezer een beetje aan gehecht raakt. Ik kon mezelf meteen herkennen in het rebelse gekke meisje. De sterkte van dit boek ligt mede bij de tekenaar (J.M. Ken Niimura), die Barbara ondanks haar schattige en kleine gestalte zo zelfzeker kan uitbeelden wanneer ze tegenover de enorme en duistere reuzen komt te staan. Er zijn ook een aantal zaken die in de tekeningen voorkomen waarover niet geschreven wordt, maar die toch essentieel zijn voor het verloop van het verhaal. Zo schrijft men de lijn tussen de realiteit en de fantasiewereld niet uit, maar toch wordt deze zeer duidelijk gemaakt in de afbeeldingen. Ergens vind ik daardoor graphic novels soms fijner dan een gewoon boek, omdat in ons dagelijkse leven ook niet elke handeling en elk voorwerp beschreven wordt.

Het boek is naar mijn mening een aanrader, en ik kijk ook uit naar de film die binnenkort in de bioscoopzalen zal verschijnen!

Daarom met plezier:Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5

GRAPHIC NOVEL: Blankets – Craig Thompson

Blankets.png

Ik had al een tijdje een oogje op dit boek, en was dan ook zeer blij dat ik het met B. tegenkwam in Mekanik Strip in Antwerpen.

Blankets beschrijft het leven van Craig, die opgroeide samen met zijn broer in een christelijk gezin in het Amerikaanse Wisconsin. De twee broers hadden een lichte rivaliteit tijdens hun kinderjaren, waarop Craig met enige melancholie en spijt terugkijkt. Het boek beschrijft ook uitgebreid de jeugdliefde die ontstaat tussen hem en Raina, een meisje dat hij leerde kennen op een christelijk kamp. Doorheen het verhaal stelt Craig zich meer open. Hij gaat voor enkele dagen bij haar logeren, waarbij hij zowel zichzelf als Raina beter leert kennen. Raina heeft geen makkelijke thuissituatie, en Craig zelf heeft het moeilijk om het verlangen naar Raina te koppelen aan zijn christelijke geloof. Beide situaties zorgen ervoor dat de twee moeite hebben om zich ten volle te engageren in deze ontluikende relatie.

Ondanks dat het verhaal een zeer breekbare en emotionele sfeer heeft, geeft het verhaal ook wel moed weer omdat de auteur altijd duidelijk aangeeft wat hij uit elke situatie heeft geleerd. Het is mooi om te zien hoe elk deeltje van zijn jeugd en opvoeding ervoor gezorgd heeft dat hij zijn plaats in de wereld gevonden heeft, en hij het verleden kon aanvaarden als een positief leerproces. Het dekentje uit de titel is doorheen dit verhaal een mooie metafoor voor het de omhelzing van het verleden.

Bij deze dus volmondig:Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5