De broodjesroofverhalen – Haruki Murakami

9200000009814589

Dit boekje stal ik uit de boekenkast van de moeder (sorry mama…).

Het is dan wel geen graphic novel, maar er staan wel prachtige illustriaties in van de Duitse Kat Menschik.

Het boek bestaat uit drie verhalen. Een daarvan is ‘Slaap’, en gaat over een vrouw die beslist om niet meer te slapen. Ze voert haar dagelijkse taken als huisvrouw uit, gaat daarna naar bed met haar man, maar wanneer hij in slaap valt staat zij terug op. In eerste instantie geniet ze hiervan door cognac te drinken, wat te snoepen en een goed boek te lezen. Wanneer ze daar na enkele nachten genoeg van heeft besluit ze om het nachtleven in te trekken en de straat op te gaan. Dit blijkt gevaarlijk te zijn…

Het volgende verhaal is het eerste deel van ‘De broodjesroof’, over twee vrienden met erg veel honger. Om hun honger te stillen besluiten ze om samen een bakkerij te overvallen. De bakker onderschept hen en wil een deal maken, zij mogen zo veel brood eten als ze willen, wanneer ze als tegenprestatie met hem naar Wagner luisteren.

Hierop volgt dan ook het laatste deel van het verhaal, waarin er wordt gedacht dat er een vloek rust op de afspraak met de bakker. Wanneer er opnieuw honger heerst besluit de extravagante vrouw van één van de vrienden dat de vloek enkel kan opgeheven worden bij een nieuwe overval.

Dit korte boekje van ongeveer 70pg, illustraties inbegrepen, is een typisch Murakami werkje, dat van een simpel verhaal uitgaat maar door zijn beeldspraak toch weer zorgt voor een unieke leeservaring.

kortom:Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5

De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren – Haruki Murakami

murakami

Ik kreeg dit boek van P. voor mijn verjaardag, en het heeft me toch een hele tijd gekost om hem uit te lezen. Het boek was eigenlijk vrij pijnlijk om te lezen omdat het zo mooi de eenzaamheid van het startende volwassen leven kan beschrijven.

Het boek gaat over Tsukuru Tazaki, die als enige van zijn vriendengroep niet in zijn geboortestad blijft, maar een opleiding ingenieur gaat studeren in Tokyo. Daar in Tokyo leeft hij in een sleur, die zijn leven doelloos lijkt te maken. Hij ervaart geen plezier meer en denkt regelmatig na over de dood, maar onderneemt nooit een wanhoopsdaad. Tsukuru blijft denken aan de tijden van vroeger, waarin hij deel was van een zeer hechte vriendengroep. Wanneer hij een tijdje terugkeert naar zijn geboortestad lijken zijn vrienden verder gegaan zijn met hun leven, en geen er geen behoefte meer aan hebben om nog met hem af te spreken. Hij ervaart een intens gevoel van eenzaamheid doorheen de rest van zijn leven, omdat de breuk met de ooit hechte groep hem blijft achtervolgen. Hij besluit onder lichte dwang van Sala, een vriendin die hij ontmoette in Tokyo, uit te zoeken hoe het komt dat hij plots door zijn vrienden verstoten is.

Ik vond het boek zelf wel met mooie woorden geschreven, en de emoties van het hoofdpersonage waren zeer meeslepend. Desondanks vond ik het vervelend dat er vaak werd afgeweken van het hoofdverhaal en dat deze zijsprongetjes dan ook vaak geen echt einde hadden. Ze leidden eigenlijk nergens toe. Ik stoorde me hier tijdens het lezen enorm aan, maar achteraf bekeken zorgde het er wel voor dat ik het hoofdpersonage beter leerde kennen en me eraan kon hechten. Deze manier van verhaal-vertellen was met andere woorden dus wel nodig om een leeg, kleurloos personage toch vorm en inhoud te geven, door gebeurtenissen uit zijn leven te beschrijven.

Bij deze dus:Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5