Netflix: Call the midwife

1524085152113-callthemidwife

Hi!

Help! Ik kan niet stoppen met kijken naar ‘Call the midwife’.

Deze serie is gebaseerd op de memoires van Jennifer Worth. Het verhaal speelt zich af in de ’50s en ’60s en gaat over een groep vroedvrouwen die leven en werken in de ‘East End’ in Londen. Daar wonen ze samen met een groep Nonnen in een klooster. De lokale bevolking belt naar het klooster wanneer zij hulp nodig hebben tijdens een bevalling. De vroedvrouwen en nonnen gaan vervolgens naar het huis van de Londenaren om daar de zwangere vrouwen te begeleiden. Echter blijft het niet alleen bij vroedkunde, maar houden de verpleegsters zich ook bezig met vele andere ziektebeelden.

Er worden bepaalde belangrijke thema’s van deze tijdsperiode aangesneden, zoals de babyboom na de wereldoorlog, immigratie, de introductie van pijnstilling, nucleaire oorlogsvoering, armoede, homoseksualiteit, abortus en nog zo veel meer. Doorheen de jaren waarin de afleveringen zich afspelen is het ook erg informatief om te zien hoe de medische wereld zich evolueert.

Wat voor mij de serie zo bijzonder maakt is dat deze toch wel zwaar geladen onderwerpen niet worden gebracht als een sensationeel verhaal. Elke problematiek is zeer professioneel en respectvol omschreven, wat ervoor zorgt dat de verhalen van alle verschillende individuen die aan bod komen recht tot in je hart kunnen raken. Ik ben bijzonder onder de indruk dat iedere aflevering met detail is afgewerkt en me telkens opnieuw op sleeptouw nam. Deze serie is tot nu toe voor mij een heropfrissing geweest van iedere emotie die ik ooit al in mijn leven gehad heb. Wat de serie dan weer luchtig en kijktbaar maakt is dat er een flinke dosis humor komt kijken bij het leven in het klooster. Dit zorgt ervoor dat je als kijker even tijd krijgt om te recupereren van de emotionele rollercoaster!

Los van het prachtige verhaal waar ik werkelijk geen minpunt op aan te merken heb, nog even kudos aan de makers voor het uitkiezen van een prima cast en geweldige kostuums! Iedereen die me een beetje kent weet dan ook dat ik helemaal weg ben van de 50s & 60s look en feel!

Als er een serie is waarmee ik ‘Call the midwife’ zou moeten vergelijken, dan zou dat ‘The Crown’ zijn. Beide series zijn zeer informatief en hebben me erg veel geleerd over de geschiedenis van Engeland. Toch maakt de veelheid aan informatie het programma niet stijf, en nemen de personages toch een deeltje van je hart in beslag.

Netflix: Chilling Adventures Of Sabrina

MV5BOTQyMDYwNDMyOV5BMl5BanBnXkFtZTgwMjM4NTIzNjM@._V1_.png

Hi!

Ik moeten even m’n ei kwijt over de nieuwe Netflix serie ‘Chilling adventures of Sabrina’.

‘Sabrina the teenage witch’ was vroeger al een TV-show, maar deze Netflix serie is voornamelijk gebaseerd op de Archie comics, en lijkt dus helemaal niet op de voormalige 90s Sabrina die we allemaal kennen.

The Chilling adventures of Sabrina is een bijzonder uniek concept, dat me vanaf de eerste aflevering al meenam in een zeer bizar tienerverhaal. Wat de serie binge-worthy maakt is dat deze een duidelijke rode draad heeft, maar ook bestaat uit kleine storylines in iedere aflevering. Op die manier worden bijzondere (en ietwat lugubere) thema’s aangehaald zoals; kannibalisme, satanisme, doden die terugkeren, demonen en bezetenen,… En begrijp me nu niet verkeerd, de serie maakt me niet echt ‘bang’, zoals ik bijvoorbeeld wel een klein beetje angstzweet krijg wanneer ik naar ‘The haunting of hill house’ kijk. Echter kreeg ik wel een beetje een nare ongemakkelijke rilling over me heen dankzij deze vreemde rituelen en wezens. De goede CGI effecten maakten de wezens ook echt helemaal af! Welja, ik ben dus fan van de manier waarop alles gemaakt was, maar Boris vond de Geit-achtige versie van Satan eigenlijk helemaal niks. Smaken verschillen natuurlijk.

Vooral aflevering 5 sprong er voor mij helemaal uit. Het zorgde midden in het seizoen voor heel wat ontluikingen op vlak van personages. We leerden de familie Spellman beter kennen en kregen meer inkijk in ieders verleden en de banden met elkaar. De opbouw van deze karakters doorheen de serie is echt goed aangepakt. Niet alleen Sabrina zelf, maar ook de andere personages zoals de tantes en Ambrose zijn stuk voor stuk karakters waaraan je je zal gaan hechten als je de serie kijkt. Zelfs de vijanden van Sabrina zullen je bekoren, want ook zij zijn niet echt de klassieke ‘evil villains’. Het acteerwerk van de belangrijkste personages ook prima, maar dit steekt soms wel een beetje af tegenover de minder ervaren acteurs die eerder kleine rolletjes spelen.

Als ik enkele puntjes van kritiek moet geven dan moet ik toch wel zeggen dat de serie nogal ‘teen’ is. Het is duidelijk dat ze gemikt hebben op een bepaald publiek. Toch bleek de serie zo een groot bereik te hebben dat zich over alle leeftijden strekt.

Misschien was de serie om zo gericht te zijn op jongeren net een beetje té goor met momenten. De afleveringen zijn ook zeker niet diepzinnig, en de plot-twists zijn soms wat voorspelbaar, maar ik heb de serie toch gebingewatcht, wat wel wil zeggen dat die zeker een groot entertainment gehalte heeft.

Om het kort samen te vatten, deze entertainende serie is zeker en vast het kijken waard, en zorgde ervoor dat mijn halloween-lampjes toch nog een maandje langer konden blijven hangen hihihihi.

Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5

Netflix documentaire tips!

downloadHi!

Ik heb de laatste tijd nogal veel Netflix gekeken, zoals je misschien wel gemerkt hebt. Het leek alsof ik alle boeiende films al bekeken had, en daarom ben ik documentaires gaan kijken! Ik had al snel de smaak te pakken, en wil nu dus 10 van die intrigerende docu’s met jullie delen.

 

Being Elmo (2011)

elmo

Ja, je zou kunnen denken, oei Lauranne, jij kijkt naar rare dingen. Wel ik heb best veel tijd ’s avonds en ja… Nouja neen ik heb hier eigenlijk geen excuus voor. Dit was de leukste documentaire die ik ooit zag! Hij gaat over Kevin Clash, de uitvinder en speler van de allerschattigste muppet, namelijk ‘Elmo’! En blijkt nu dat Kevin net zo lief is als Elmo zelf! Een hele leuke ‘feelgood’ docu dus!

Before the flood (2016)

91TX4lA+1nL._RI_

Leonardo Di Caprio gaat zelf op ontdekking om de effecten van de klimaatverandering te onderzoeken. Ook praat hij met verschillende mensen om na te gaan hoe de opwarming van de aarde eventueel tegengegaan kan worden. Aan het woord komen onder andere Barack Obama, Paus Franciscus en Elon Musk.

Paris is burning (1991)

paris_is_burning

Deze documentaire is een echte klassieker. Hij gaat over de New York ‘Drag scene’ in Harlem. Het is een interessante inkijk in hoe deze subcultuur ontstaan is en hoe zij hun eigen taaltje, gewoontes en waarden en normen ontwikkelen. Je ziet hoe dit alles dan ook zijn plekje krijgt in the city that never sleeps.

Life, animated (2016)

Life-Animated-600x450

Deze docu is een ‘coming of age’ verhaal over Owen Suskind, die als kind niet wou spreken, tot zijn ouders erachter kwamen dat ze met hem konden communiceren door middel van Disney-films. Hij zet nu de eerste stappen naar zelfstandigheid.

 

Twinsters (2015)

gallery-1426628374-featured-mediumDit is een documentaire van Anaïs en Samantha, twee meisjes die elkaar via internet ontmoeten en denken dat ze een tweeling zouden kunnen zijn. Het is een heel ontroerende documentaire waarin de thema’s adoptie, familie, natuur vs opvoeding, en de kracht van sociale media heel mooi weergegeven worden.

Hot girls wanted (2015)

Deze redelijk choquerende documentaire werpt een blik op de porno-industrie en de jonge dames die hierin gelokt worden. Het geeft niet alleen het perspectief, de moeilijkheden en beweegredenen van de meisjes weer, maar bespreekt ook het standpunt van de mannen die hen hierin aan werk helpen.

Feminists, what were they thinking (2018)

feminists-what-were-they-thinking

Ik weet het ‘feminisme’ lijkt soms een beetje een leeg concept, aangezien het bedrukt lijkt te staan op iedere Bershka T-shirt die je ziet. Toch is dit een heel inspirerende documentaire, dat de feministen uit het verleden interviewt. Er komen onderwerpen zoals abortus, identiteit, racisme en moederschap aan bod, aangekaart door enkele bekende sterke vrouwen.

Trump: An American dream (2017)

9211dc968a38942f4a86f29caec5a9dde2bfba34
Dit is een miniserie die je een beeld geeft over hoe Donald Trump zijn imperium heeft opgebouwd. Een mening over de man kan je daarna dan zelf vormen ;).

 

Explained (2018)

MV5BNjU1NzYwMmQtMjEzMS00ODEzLWIxNzAtYjI3M2QwYWFmMTIwXkEyXkFqcGdeQXVyNDA4NzUyMzg@._V1_UY268_CR0,0,182,268_AL_Hah! Een antwoord op alle ‘waarom-vragen’ die we ons af en toe wel eens stellen. Explained is een serie die per aflevering een ander onderwerp kort en bondig bespreekt. In het eerste seizoen zien we zo bijvoorbeeld de volgende onderwerpen;  monogamie, cryptocurrency, dieeten, esports, het uitroepteken…

What the health (2017)

UntitledOké, deze is misschien hier en daar niet echt representatief omdat de documentaire zich afspeelt in Amerika. De voedingswetgeving staat daar niet bepaald zo op punt als bij ons in België, en de praktijken die daar gebeuren shockeren ons daardoor waarschijnlijk nog harder. De documentaire beschrijft diepgaand de voedselindustrie van Amerika en de bizarre samenwerkingsverbanden die daar soms deel van zijn.

Netflix review: The curious creations of Christine McConnell

the-curious-creations-of-christine-mcconnell

JA JA JA! De temperatuur buiten mag dan wel weer naar 1000 graden gestegen zijn, het is OKTOBER! en dat betekent: H A L L O W E E N!

Excuse mijn caps-lock, maar ik heb de spooky spirit dan toch gevonden dankzij Christine McConnell! Ze was al een hele tijdje bekend vanwege haar populaire instagram-account waarop ze foto’s post van haar ietwat creepy baksels. En nu heeft ze haar eigen Netflix show!

Waar moet ik beginnen? Deze serie was een verrassing in de beste zin van het woord. In the Curious creations of Christine McConnel speelt Christine zelf de hoofdrol. Ze woont in een huis waarvan je de aankleding wel kan beschrijven als ‘Halloween-Chique’. Daar bakt ze duistere maar toch ook verrassend mooie taarten en koeken, zoals bijvoorbeeld een cookie-ouijabord, en een karkas-taart. Ondertussen beleeft ze avonturen met haar huisgenoten; Rankle de sarcastische gemummificeerde egyptische naaktkat-god, Rosie de niet zo erg charmante wasbeer, die ze ergens opgepikt heeft na een roadkillongelukje en als laatste Edgar de weerwolf. Deze hilarische sidekicks zijn als kers op deze heeeeel erg bizarre Netflix-taart gemaakt van legubere scruffy poppen! Ze hebben elk hun eigen persoonlijkheid en verhaal, wat de rode draad doorheen deze serie zeer goed maakt.

Ik moet wel zeggen, de dingen die McConnell maakt gaan van ‘ok dat moet lukken’, tot ‘nope, beginnen we niet aan’. Toch stoort dat niet, omdat het altijd best wel spannend is om te zien hoe ze haar creaties allemaal vanuit niks uitwerkt. Alle creaties passen ook netjes binnen het verhaal dat zich die afleveringen dan weer voltrekt.

Duistere humor, mooie kleding en taarten overal! Het is lang geleden dat ik een serie tegenkwam die zo erg aansluit bij mijn persoonlijkheid als deze!

Dit is een echte seizoens must-see!

rose.jpg

Netflix Review: Atypical

 

atypical-netflix

Hey hallo! Ben ik weer. Of ik te veel TV kijk? Misschien…

‘Atypical’ is een komisch drama dat gaat over Sam, een jongen met autisme, en zijn gezin.

In het begin was ik best wel enthousiast over de serie, ondanks dat Sam zelf misschien wel net iets té stereotyp werd voorgesteld. Hij vinkte alle hokjes volledig af; een vreemde obsessie voor pinguins, geen enkel begrip voor andere mensen, niet om kunnen met omgevingsprikkels zoals licht en geluid, spraakverwarring hier en daar. Diepgang en persoonlijkheid is bij het hoofdpersonage niet echt te vinden.

Ik vond het ook nogal bizar dat iemand met een relatief hoog IQ zoals dat van Sam toch nog zo sociaal onaangepast is. Daarmee bedoel ik natuurlijk niet dat het autisme zou verdwijnen bij mensen met een ‘normaal’ IQ, maar mensen zoals Sam hebben aan de leeftijd van 19 jaar best wel wat kennis van sociale rollen vergaard, lijkt me dan. Ik kan me voorstellen dat de serie voor jongere kijkers die zelf ook autisme hebben best wel deprimerend is. Sam wordt door het gebrek aan diepgang afgebeeld als een soort alien, los van enige emoties die hij daaromtrent zou kunnen ervaren. Een gebrek aan empathie is naar mijn mening niet gelijk aan een gebrek aan emotie op zich.

Wat de serie wel perfect heeft geportretteerd is de relatie tussen Sam en zijn zus Casey. Deze blijft Sam zien als mens. Ze zet zijn problematiek niet eerst en gaat niet altijd ‘voorzichtig’ met hem om. Casey maakt mopjes over dingen die hij niet snapt, plaagt hem, haalt hem uit zijn confortzone en zegt waar het op staat. Ik vond dit best een mooi voorbeeld voor ouders, om af en toe eens verder te kijken dan de stoornis zelf. Doorheen de serie zie je dat Sam duidelijk veel geleerd heeft van zijn zus, en dat hij erg naar haar opkijkt. Voor broers of zussen van kinderen met autisme is zij echt een mooi voorbeeld, en haar emoties zijn zeker wel erg herkenbaar.

Ondanks m’n bedenkingen ben ik blijven kijken naar de serie, omdat ik natuurlijk wel besef dat deze in eerste instantie bedoeld is om te entertainen. Dit merk je zeker wanneer het tweede seizoen verscheen werd zeer duidelijk dat wat in de pilot een heel erg apart verhaal leek te gaan worden, verviel in een typische Amerikaanse sitcom, met ietwat overdreven personages en gebeurtenissen.

Misschien om het kort te omschrijven vind ik de serie best wel toegankelijk, ze is grappig en geeft je op een luchtige manier inkijk in het leven van een gezin dat leert omgaan met een kind met een autismespectrumstoornis. Maar het geeft je soms ook het gevoel alsof je zit te kijken naar een ‘Autisme voor dummies’ boek, met vage algemene info.

NETFLIX review: Maniac

9403ab74fd279f5516a8f712d6bdbd47e22e2a02.png

Ik keek MANIAC op Netflix, en was onder de indruk!

Deze nieuwe Netflix-serie gaat over Owen Milgrim (Jonah Hill), een psychisch zieke, sociaal geïsoleerde man uit een welgesteld, maar disfunctioneel gezin. Het tweede hoofdpersonage is Annie Landsberg, een jonge mondige vrouw die vertolkt wordt door Emma Stone.

Maniac speelt zich af een bijzonder Manhattan (New York) in de nabije toekomst, waar huisvesting bijna onbetaalbaar is, en mensen geld proberen bij te verdienen op allerlei vreemde manieren, waaronder proefkonijn zijn voor nieuwe medicatie. De twee personages ontmoeten elkaar dan ook in zo’n medische organisatie, waarin ze testen ondergaan naar een oplossing voor alle menselijke pijn en lijden. Ze worden hier onder een soort ‘Pod’ geplaatst die zorgt voor dat de proefpersonen in verschillende andere dimensies terechtkomen. Of dit goed afloopt, dat laat ik dan maar aan jullie over om te ontdekken.

Ik bleef na de pilot vooral kijken omdat ik het Sci-Fi aspect van de serie erg intrigerend vond. Echter toen de serie verder ging, raakte ik toch vooral in de ban van de disfunctionele familiebanden en de moeilijke thema’s die aan bod komen zoals; psychische problemen, druggebruik, eenzaamheid, geluk vinden,… Ik vind het persoonlijk een kunst om een Sci-Fi verhaal toch zeer ‘humaan’ te maken, dit maakt het kijken dan ook een realistische beleving. Ook de verschillende dimensies vond ik ook helemaal geweldig. Je merkt ook duidelijk dat zowel Hill als Stone twee erg veelzijdige acteurs zijn, die deze chaotische rollen toch met veel gemak lijken te spelen.

Maniac lijkt op het eerste zicht een ingewikkelde en serieuze serie, maar er zit zeker ook heel wat humor in, dankzij de bizarre futuristische uitvindingen, een de bijzondere relatie die tot stand komt tussen de twee hoofdpersonages. Zoals je aan mijn uitleg wel kan afleiden, had deze verhaallijn bijzonder verwarrend kunnen uitdraaien, maar de visuals en mooie overgangen hebben er echt een kijkgenot van gemaakt.

Om de serie alvast kort te beschrijven:Screen Shot 2018-10-03 at 11.27.04 copy 5

Van boek naar Netflix: Hilda – Luke Pearson

Hilda_Netflix_Header.png

Ah! Hier ga ik weer met een nieuwe obsessie!

Ik ben nu voorlopig even thuis van het werk, wat ervoor zorgt dat ik op korte tijd al in de diepste dieptes van Netflix terecht gekomen ben, en daar botste ik op een geanimeerde serie van de geweldige ‘Hilda-boeken’. Omdat niemand mij hier in de gaten heeft, besloot ik dan ook gewoon schaamteloos te gaan kijken naar deze serie, waarvan ik eigenlijk had verwacht dat het enkel voor kindjes bedoeld was, hihi.

Boris zijn vader nam de boekjes een tijdje geleden mee uit de bib, en toen ik ze begon te lezen vond ik ze instant geweldig! Het eerste verhaal kreeg de Eisner Award voor ‘Best British Comic’, en daarna volgden nog vele andere prijzen.

Het hoofdpersonage Hilda is een avontuurlijk meisje, dat samen met haar moeder verhuist vanuit de wildernis naar de grote stad. Daar komt ze allerlei vreemde wezens tegen, waar ze vreemd genoeg telkens vrienden mee kan worden. Dit komt voornamelijk omdat Hilda een fantastisch voorbeeld is van iemand die we wel eens als een beetje ‘raar’ zouden beschrijven. Hilda is avontuurlijk, (bijna) nergens bang voor, en accepteert ieder wezen, hoe speciaal dat ook mag zijn! De verhalen laten zien dat je jezelf niet hoeft te veranderen om ergens bij te horen, maar dat je je plaatsje in de wereld ook best kan vinden door gewoon jezelf te zijn. Je begrijpt natuurlijk dat zo’n verhaal mij dan ook meteen mee heeft, gezien ik zelf misschien wel een beetje raar ben :). Ook de vriendjes van ons hoofdpersonage moeten zeker niet inboeten aan charme, want zo is het klungelige personage David ook wel heel erg ‘relatable’ voor mij!

Wat het verhaal anders maakt dan de meeste huidige geanimeerde series is dat er minder ‘random’ humor bij komt kijken. Ik bedoel daarmee de bizarre soort humor die bijvoorbeeld gebruikt wordt in de serie ‘Gravity Falls’, of ‘Rick & Morty’. Omdat Hilda niet Amerikaans is, maar ontstaan is in het Verenigd Koninkrijk, bevat het voornamelijk Britse humor. Dit uit zich bijvoorbeeld in grapjes over bureaucratie, gevatte observaties, en de perfecte woordkeuze hier en daar. Doorheen de serie kan je dan ook enkele bekende Britse stemmen herkennen uit andere series en films zoals; Doctor Who, Game of Thrones en Harry Potter.

Wat ik naast de prachtige tekenstijl, die een beetje een scandinavische feel heeft, ook nog een aangenaam pluspunt vind, is de muziek. Deze geeft me een ‘Stranger Things-vibes’ en bouwt doorheen de 20minuten-durende avontuurtjes vaak erg mooi spanning op. Ook de theme-song van Grimes is helemaal geweldig, en zou bij mij ook wel telkens op de achtergrond mogen spelen wanneer ik de deur uit ga op zoek naar avontuur, hihi!

Ik zou de boeken en de serie aanraden voor alle leeftijden, omdat het een ontspannend plezier is om in deze verhalen te duiken. Echter zijn de avonturen van Hilda natuurlijk wel in de eerste plaats op kinderen gericht, en dat voel je ook wel. Het is eigenlijk misschien een beetje vergelijkbaar met ‘Adventure Time’ en ‘Gravity Falls’ die samen een baby gemaakt hebben?

hilda4