Tegenwoordig heet iedereen Sorry – Bart Moeyaert

Bianca is 12 jaar oud en houdt van de TV serie ‘Hier bij ons’. Ze heeft ook een broertje, met een haf hart. Zijn naam is Alan. Alan moet rustig blijven, maar wanneer dat niet lukt staat er in de woonkamer een zuurstofapparaat klaar. Ohja, Bianca’s moeder zegt dat haar dochter een handleiding heeft.

Wat Moeyaert vooral in zijn schrijven laat doordringen, is hoe boos Bianca is. Ze schreeuwt en vecht om de aandacht waarvan ze vind dat ze die verdient. Frustratie en onmacht beklijven je echt tijdens het lezen van dit boek. Ondertussen probeert ook haar gescheiden moeder haar weg te vinden in haar nieuwe leven. Het verhaal speelt zich af op het moment dat Alan bezoek krijgt van zijn vriendje Jazz. Zijn moeder, Billy King, een actrice uit ‘Hier bij ons’ zet hem af bij Bianca en Alan thuis, en verandert daarmee iets in het leven van Bianca. Boosheid maakt plaats voor vechtkracht, en Bianca lijkt niet langer onzichtbaar te willen zijn. Iets in het bezoek van Billy maakt dat ze zichzelf niet meer wil wegcijferen. Bianca wil het anders.

Dat Moeyaert prijzen gewonnen heeft met dit werk verbaast me niet. Het is erg rauw, het beschrijft een specifieke periode in het leven van een gebroken, dysfunctioneel gezin. Één specifiek moment in het leven van een jongere, wat haar vormt tot wat ze later zal worden. Er gebeurt niet bijster veel, tot je verder kijkt, dieper kijkt.

Of het zozeer een jeugdboek is weet ik niet goed, ik vond het best hard en confronterend, herkenbaar voor een specifieke doelgroep, maar daarbij eerder pijnlijk in de plaats van geruststellend of hoopgevend. Ik denk niet dat ik dit boek aan jongere mezelf zou willen geven.

Als volwassene heb ik wel erg genoten van het luisterboek, voorgelezen door Bart Moeyaert. Ik denk dat het zeker een meerwaarde was om het van hem te horen, omdat zo geen enkel gevoel in het verhaal verloren ging.

❀ ISBN 9789021415154 ❀ Jeugd ❀ Querido ❀ 136 blz. ❀

De zeven zussen – Lucinda Riley

Ik heb dit boek geluisterd via Storytel. Het was een hele boterham, want het boek duurt bijna zo’n 18uur. Ik heb het overal mee naartoe genomen, in de auto onderweg naar het Zuiden van Frankrijk, wanneer ik Zappa ging uitlaten, ’s avonds voor het slapengaan in bed,…

De reeks van de zeven zussen bevat zeven verhallen. Alle zussen zijn geadopteerd door één man: ‘Pa Salt’. Zijn plotse dood brengt de zussen weer terug bij elkaar. Dit blijkt het vertrekpunt van vele reizen, waarbij iedere zus op haar manier op zoek gaat naar haar afkomst.

Het eerste boek beschrijft het verhaal van Maia, de oudste van de zeven zussen, die besluit om naar Rio de Janeiro te trekken op zoek naar het verhaal van haar verleden. In Rio komt ze in contact met een jonge schrijver, die samen met haar op onderzoek uitgaat. Het boek speelt zich zowel af in het heden, en beschrijft de tocht van Maia, maar gaat hoofdzakelijk over de oorsprong van haar familie, in de jaren 20 van de vorige eeuw. Ze ontdekt dat ze afkomstig is uit een rijke familie, maar die rijkdom kwam met een prijs. We krijgen een kijkje in het leven van de vrouwen uit die eeuw, en worden meegevoerd in een verhaal waarin we geconfronteerd worden met de keuze om ofwel ons hart te volgen, ofwel rationele keuzes te maken in het belang van de mensen om wie we geven…

Wat dit boek tot Hype maakte begrijp ik meteen, het is echte ontspanningsliteratuur, een mooi verhaal, niet al te spannend, maar wel met de nodige interessante inhoud. Het taalgebruik in het boek is zeer toegankelijk en leest vlot weg. Prima zinsbouw en geen melig gedoe. Het is één van die weinige dikke boeken dat je leest zonder dat je er al te veel moeite voor moet doen. Het is een heerlijk ontspannend verhaal om voor je gaat slapen even een half uurtje mee te kunnen relaxen. Voor mij hoeft het genre ‘Chicklit’ dan ook niet onder te doen voor enig ander, want ontspanning is en blijft belangrijk wanneer je wilt lezen als hobby. Na een goed literair boek heb ook ik wel eens nood om mijn hoofd leeg te maken en weg te dromen!

Ik begin alvast gezellig aan boek nummer 2!

❀ ISBN 9789401609371❀ Roman ❀ Xander Uitgevers ❀ 567 blz. ❀

101 Tips om de wereld iets mooier te maken – Aubre Andrus

Oh hallo, klein fijn boekje van Lonely Planet Junior! Schattigste cover ever als je het mij vraagt! Wat leuk dat dit werd uitgebracht, het doet me helemaal denken aan het RAK-boek (Random Acts of Kindness) waar ik vorig jaar helemaal enthousiast over was. Een versie voor kinderen zag ik eigenlijk nog niet in de rekken liggen.

Ik ga het alvast cadeau doen aan mijn broertje van bijna 10, want ik denk dat hij er alvast erg gelukkig mee zou zijn.

Dit kleine boekje daagt kinderen uit om zorg te dragen voor jezelf, de planeet en anderen. Deze hoofdstukken verdelen dan ook de inhoud. De makers beginnen dan ook met de kleine dingen; eet af en toe veggie, maak vogelhuisjes en insectenhotels, kies dier-vriendelijke plantjes voor in de tuin, …

Wat ik fijn vind is dat ze niet gedoeld hebben op zo véél mogelijk uitdagingen, maar dat ze ook voldoende plek voorzien hebben om bepaalde uitdagingen beter uit te leggen of te kaderen. Zo wordt o.a. het nut van een kringloopwinkel toegelicht, er wordt aangeraden om eten te doneren aan voedselbanken en daarbij staat dan ook beschreven wat wel en niet mag gedoneerd worden. Het boekje geeft ook goede info over hoe je goede doelen kan steunen en hoe je kan weten welke goede doelen allemaal bestaan.

Natuurlijk wilden de schrijvers het boekje wat beperken in pagina’s, dus wordt er erg handig ingespeeld op onze technologische kids en vinden ze een hele boel verwijzingen naar nuttige websites met extra informatie. Zoals ik in het begin reeds aanhaalde vind ik het heerlijk dat de makers hun focus gelegd hebben op de kleine dingen. Stapje per stapje kan iedereen wat betekenen. Ik kreeg zelfs als volwassene al het gevoel dat wat ik deed belangrijk was. Het is voor mij altijd een meerwaarde als kinderen een boost krijgen tijdens het lezen en erin geloven dat zij heel wat kunnen bereiken als ze dat maar zelf willen!

Cadeautip jongens, echt waar! Zeker als je weet dat het boek iets minder dan €10 kost!

❀ ISBN9789463415019❀Jeugd❀Lonely Planet Junior – Baeckens❀112 blz.❀



Even over… samenwerkingen

Er lijken enige misvattingen te bestaan omtrent mijn samenwerkingen met verschillende uitgevers.

Ja, ik krijg soms boeken. Neen, ik schrijf daarvoor niet automatisch een positieve review.

Daarvoor zou ik trouwens ook niet de ideale persoon zijn, want helaas ben ik best een kritische lezer. Zelfs al vind ik een boek heel erg goed, kan ik het toch niet laten om het even over de kleine minpuntjes te gaan hebben. Ik denk dat mijn vrienden kunnen beamen dat, van de kleine selectie ‘favoriete boeken’ die ik heb, ik de boeken die naar mijn mening ‘fantastisch’ waren echt wel door hun strot geramd heb tot vervelens toe. Wanneer ik écht weg ben van een boek, zal je dat dus zeker en vast merken. Bij deze nogmaals sorry aan iedereen die ik het boek ‘Lampje’ cadeau deed voor om het even welke gelegenheid die dit jaar al plaatsvond.

Het gaat me trouwens ook niet over ‘goed of slecht’, en x aantal sterren geven is al helemaal niks voor mij. In ieder boek zit iets dat een specifiek publiek aanspreekt, maar een perfect boek bestaat niet. Wie ben ik om een boek in zwart-wit te gaan beschrijven. Mijn kennis is ook maar beperkt tot mijn eigen smaak. Lezen of niet lezen, ik kan enkel zeggen wat het boek met me deed. Ik denk wel dat uit mijn posts zeker af te leiden valt of een verhaal wat voor mij was of niet. Een boek afbreken is echter niet mijn stijl (behalve die keer toen ik van Hotel Dorado een hele Rant-review schreef, maar zeg nou zelf, dat boek, nou… nouja…).

Bij deze, als ik heel enthousiast ben, geloof dan maar dan dat gemeend is. Ik lees veel te graag.

De kunstmeisjes – Kooiman, Maciesza, Schuiten-Kniepstra

Ik kende de kunstmeisjes al even van hun blog en instagrampagina, dus ik hoorde dat ze een boek zouden uitbrengen was ik alvast erg enthousiast!

De dames noemden zichzelf Kunstmeisjes, met een knipoog naar de denigrerende spraak die wel eens over vrouwen in de kunst wordt gebruikt. Zogenaamde ‘Gallerina’s’ zijn ze allerminst, want wauw, wat weten ze me te boeien! Deze vrouwen hopen om met hun boek hun lezers via een vleugje humor en wat spitsvondigheid over de drempel van een museum of een gallerie te krijgen.

Ik kreeg het boek te pakken en begon dan ook gretig te lezen. Heerlijk vind ik het hoe deze dames ervoor zorgen dat kunst relevant en toegankelijk wordt voor een jonger publiek. In hun boek geven ze de lezer een selectie van hun favoriete werken. Ze kiezen hierbij voor verschillende formats, en kiezen dus niet alleen voor schilderijen, maar ook voor beeld en film. Verwacht je niet aan een hautaine kritisch boek, want de Kunstmeisjes beschrijven de werken met een informele, grappige en moderne interpretaties en enkele stevige oneliners die je laten gniffelen!

Het boek is een plezier om te lezen en te bekijken dankzij de mooie hippe vormgeving en het vlotte taalgebruik. Het boek is onderverdeeld door middel van thema’s en de knap gekozen titels van de hoofstukken prikkelen je nieuwsgierigheid. Ieder hoofdstuk wordt duidelijk ingeleid en er wordt gestaafd waarom de Kunstmeisjes dit belangrijk genoeg vonden om in hun boek te vermelden.

❀ ISBN 9789029092746❀ Kunst ❀ Meulenhoff Lannoo ❀ 264 blz. ❀

Geluisterd! PAAZ – Myrthe Van Der Meer

Dit boek bleek zo’n typisch gevalletje van ‘Ach Lauranne, lees je nou toch eens een beetje in voor je jezelf in een boek gooit zonder er ook maar iets over te weten!’. Blijkbaar schreef Myrthe Van Der Meer dit boek onder een pseudoniem, omdat ze net zoals dit hoofdpersonage ook een redactrice is en omwille van een burn-out enkele maanden lang in de PAAZ terecht kwam. Had ik dit geweten, had ik misschien anders naar het boek gekeken. Hoewel de details en het gevoel dat in het verhaal geportretteerd wordt me eigenlijk wel al deed vermoeden dat dit niet zomaar even een kort onderzoeks-excursietje naar de PAAZ was geweest voor de auteur.

Emma hoopt dat ze na haar vakantie ontstresst terug aan het werk kan beginnen, maar dat blijkt niet waar. Wanneer ze blijft worstelen met haar gevoelens wordt ze opgenomen in de PAAZ, een psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis. Emma wilt eigenlijk niet op de PAAZ zijn, ze wilt liefst van alles gewoon dood, en niet morgen, maar vandaag nog. De PAAZ maakt het Emma ook niet makkelijk, de verschillende hulpverleners, medepatiënten en diens omgang met elkaar zorgen ervoor dat het heel wat is om te kunnen verwerken. Wanneer ook blijkt dat deze hulpverleners niet helemaal goed op elkaar ingesteld zijn, zorgt dat voor enige frustraties. Daarnaast moet Emma haar comfort zone verlaten, door het deelnemen aan zaken zoals groepsgesprekken, creatieve- en medicamenteuze therapie. De bizarre PAAZ-verhalen volgen zich in sneltempo op.

Op weg naar herstel zie je dat Emma zich steeds meer gaat thuisvoelen in de PAAZ, ze maakt vrienden, of beter gezegd collega PAAZ-puzzelaars, voelt zich veilig en leert om zichzelf en anderen weer te vertrouwen. Het boek blijkt een erg persoonlijk verhaal, heel confronterend, onverbloemd wordt over depressie gesproken. Ik herken het eigenlijk wel, dat uitzichtloze gevoel dat mensen met een psychische kwetsbaarheid kunnen ervaren. De tegenstrijdige gevoelens tegenover de hulpverlening evolueren ook op een boeiende manier doorheen het boek. Ik kan me als hulpverlener dan ook wel vaak in de positie van de verpleging verplaatsen. Zeker wanneer opvalt dat zij ondanks de weinige middelen en het personeelstekort zich toch zo veel mogelijk in proberen zetten voor hun cliënten.

Naarmate het herstelproces van het hoofdpersonage begint te vorderen komt er steeds meer humor tevoorschijn in het boek. Dit was voor mij wel een verademing, want de depressieve toon tijdens het eerste deel van het verhaal woog best zwaar op me.

Ik denk dat ik het boek wel aanraad, maar dat het voor mensen die niet vertrouwd zijn met de GGZ wel een shockerend boek zou kunnen zijn. Ondanks dat het boek al enkele jaren oud is komen er wel enkele actuele thema’s aan bod, zoals bijvoorbeeld het al dan niet menselijk zijn van iemand op te sluiten in een isolatiecel. Het volgende boek, ‘UP’ ligt alvast wel klaar hier! Ik denk dat ik wel weer voor een luisterboek kies, want dat hielp me om door de moeilijke momenten in het boek heen te kunnen komen.

Blijkbaar was er iets dat me in leven hield, dwars door de depressies, wanhoop en het alleen nog maar dood willen heen. Iets wat zich door niets liet tegenhouden en alleen nog maar door wilde, dwars door alles heen, hoe dan ook, door. Iets onverbiddelijks, kei- en keihard. Iets onverwoestbaars

❀ ISBN9789044347524 ❀ Roman ❀ House Of Books ❀ 368 blz. ❀

Geluisterd! Pogingen om iets van het leven te maken – Hendrik Groen

Om even af te wisselen besloot ik om tijdens het poetsen mijn abonnement op ‘Storytel’ (een luisterboeken-app) weer eens boven te halen. En daar had ik zeker en vast geen spijt van. Niet alleen was mijn intense poets-dag plots véééél leuker, ook had ik er plots een nieuwe vriend bij, Hendrik Groen.

Hendrik groen is met zijn 83 jaar één van de jongere bewoners van een verzorgingstehuis in Amsterdam-Noord. Groen is nog heel erg bij de pinken en beschrijft op een heel amusante wijze alle vreemde gebeurtenissen in het tehuis.

Heerlijk hoe zijn dagboek dient om het klagen, zuchten en vastgeroeste gewoontes en gedachten van de bejaarden de kop in te drukken. Zonder echt chagrijnig te zijn geeft hij op een no-nonsense manier zijn mening over de organisatie van bejaardenzorg (besparingen, personeelstekort, strenge regels,…) en de gekke bejaarden zelf. Om de sleur in het tehuis wat te doorbreken besluit Hendrik om de ‘Omanido club’ op te richten. Ieder lid van de Oud-maar-niet-dood club organiseert om de beurt een dagje weg met de groep. Ieder personage heeft zijn eigen karakter en laat de lezer mooi beseffen dat bejaarden in een verzorgingstehuis alledaagse dingen zoals vriendschap, pesten, verliefdheid, … ook allemaal nog meemaken.

Met hilariteit verbloemt Groen eigenlijk dat de onderwerpen waarover hij het heeft vaak wel erg diep en scherp zijn. Soms zelfs wel schrijnend. Zo pakte het me bijvoorbeeld wel wanneer blijkt dat hij eigenlijk dol is op Eefje Brandt, maar hij haar dat nooit heeft durven zeggen, maar dan is het plots ook te laat om dat nog te doen. Het doet me er wel stil bij staan dat je op tijd moet zeggen hoe je je voelt, want niets duurt voor eeuwig.

Ik ben er héél zeker van dat, wanneer je de laatste pagina van het boek hebt omgedraaid, je zult achterblijven met een stevige krop in de keel.