De zeven zussen – Lucinda Riley

Ik heb dit boek geluisterd via Storytel. Het was een hele boterham, want het boek duurt bijna zo’n 18uur. Ik heb het overal mee naartoe genomen, in de auto onderweg naar het Zuiden van Frankrijk, wanneer ik Zappa ging uitlaten, ’s avonds voor het slapengaan in bed,…

De reeks van de zeven zussen bevat zeven verhallen. Alle zussen zijn geadopteerd door één man: ‘Pa Salt’. Zijn plotse dood brengt de zussen weer terug bij elkaar. Dit blijkt het vertrekpunt van vele reizen, waarbij iedere zus op haar manier op zoek gaat naar haar afkomst.

Het eerste boek beschrijft het verhaal van Maia, de oudste van de zeven zussen, die besluit om naar Rio de Janeiro te trekken op zoek naar het verhaal van haar verleden. In Rio komt ze in contact met een jonge schrijver, die samen met haar op onderzoek uitgaat. Het boek speelt zich zowel af in het heden, en beschrijft de tocht van Maia, maar gaat hoofdzakelijk over de oorsprong van haar familie, in de jaren 20 van de vorige eeuw. Ze ontdekt dat ze afkomstig is uit een rijke familie, maar die rijkdom kwam met een prijs. We krijgen een kijkje in het leven van de vrouwen uit die eeuw, en worden meegevoerd in een verhaal waarin we geconfronteerd worden met de keuze om ofwel ons hart te volgen, ofwel rationele keuzes te maken in het belang van de mensen om wie we geven…

Wat dit boek tot Hype maakte begrijp ik meteen, het is echte ontspanningsliteratuur, een mooi verhaal, niet al te spannend, maar wel met de nodige interessante inhoud. Het taalgebruik in het boek is zeer toegankelijk en leest vlot weg. Prima zinsbouw en geen melig gedoe. Het is één van die weinige dikke boeken dat je leest zonder dat je er al te veel moeite voor moet doen. Het is een heerlijk ontspannend verhaal om voor je gaat slapen even een half uurtje mee te kunnen relaxen. Voor mij hoeft het genre ‘Chicklit’ dan ook niet onder te doen voor enig ander, want ontspanning is en blijft belangrijk wanneer je wilt lezen als hobby. Na een goed literair boek heb ook ik wel eens nood om mijn hoofd leeg te maken en weg te dromen!

Ik begin alvast gezellig aan boek nummer 2!

❀ ISBN 9789401609371❀ Roman ❀ Xander Uitgevers ❀ 567 blz. ❀

Geluisterd! PAAZ – Myrthe Van Der Meer

Dit boek bleek zo’n typisch gevalletje van ‘Ach Lauranne, lees je nou toch eens een beetje in voor je jezelf in een boek gooit zonder er ook maar iets over te weten!’. Blijkbaar schreef Myrthe Van Der Meer dit boek onder een pseudoniem, omdat ze net zoals dit hoofdpersonage ook een redactrice is en omwille van een burn-out enkele maanden lang in de PAAZ terecht kwam. Had ik dit geweten, had ik misschien anders naar het boek gekeken. Hoewel de details en het gevoel dat in het verhaal geportretteerd wordt me eigenlijk wel al deed vermoeden dat dit niet zomaar even een kort onderzoeks-excursietje naar de PAAZ was geweest voor de auteur.

Emma hoopt dat ze na haar vakantie ontstresst terug aan het werk kan beginnen, maar dat blijkt niet waar. Wanneer ze blijft worstelen met haar gevoelens wordt ze opgenomen in de PAAZ, een psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis. Emma wilt eigenlijk niet op de PAAZ zijn, ze wilt liefst van alles gewoon dood, en niet morgen, maar vandaag nog. De PAAZ maakt het Emma ook niet makkelijk, de verschillende hulpverleners, medepatiënten en diens omgang met elkaar zorgen ervoor dat het heel wat is om te kunnen verwerken. Wanneer ook blijkt dat deze hulpverleners niet helemaal goed op elkaar ingesteld zijn, zorgt dat voor enige frustraties. Daarnaast moet Emma haar comfort zone verlaten, door het deelnemen aan zaken zoals groepsgesprekken, creatieve- en medicamenteuze therapie. De bizarre PAAZ-verhalen volgen zich in sneltempo op.

Op weg naar herstel zie je dat Emma zich steeds meer gaat thuisvoelen in de PAAZ, ze maakt vrienden, of beter gezegd collega PAAZ-puzzelaars, voelt zich veilig en leert om zichzelf en anderen weer te vertrouwen. Het boek blijkt een erg persoonlijk verhaal, heel confronterend, onverbloemd wordt over depressie gesproken. Ik herken het eigenlijk wel, dat uitzichtloze gevoel dat mensen met een psychische kwetsbaarheid kunnen ervaren. De tegenstrijdige gevoelens tegenover de hulpverlening evolueren ook op een boeiende manier doorheen het boek. Ik kan me als hulpverlener dan ook wel vaak in de positie van de verpleging verplaatsen. Zeker wanneer opvalt dat zij ondanks de weinige middelen en het personeelstekort zich toch zo veel mogelijk in proberen zetten voor hun cliënten.

Naarmate het herstelproces van het hoofdpersonage begint te vorderen komt er steeds meer humor tevoorschijn in het boek. Dit was voor mij wel een verademing, want de depressieve toon tijdens het eerste deel van het verhaal woog best zwaar op me.

Ik denk dat ik het boek wel aanraad, maar dat het voor mensen die niet vertrouwd zijn met de GGZ wel een shockerend boek zou kunnen zijn. Ondanks dat het boek al enkele jaren oud is komen er wel enkele actuele thema’s aan bod, zoals bijvoorbeeld het al dan niet menselijk zijn van iemand op te sluiten in een isolatiecel. Het volgende boek, ‘UP’ ligt alvast wel klaar hier! Ik denk dat ik wel weer voor een luisterboek kies, want dat hielp me om door de moeilijke momenten in het boek heen te kunnen komen.

Blijkbaar was er iets dat me in leven hield, dwars door de depressies, wanhoop en het alleen nog maar dood willen heen. Iets wat zich door niets liet tegenhouden en alleen nog maar door wilde, dwars door alles heen, hoe dan ook, door. Iets onverbiddelijks, kei- en keihard. Iets onverwoestbaars

❀ ISBN9789044347524 ❀ Roman ❀ House Of Books ❀ 368 blz. ❀

Geluisterd! Pogingen om iets van het leven te maken – Hendrik Groen

Om even af te wisselen besloot ik om tijdens het poetsen mijn abonnement op ‘Storytel’ (een luisterboeken-app) weer eens boven te halen. En daar had ik zeker en vast geen spijt van. Niet alleen was mijn intense poets-dag plots véééél leuker, ook had ik er plots een nieuwe vriend bij, Hendrik Groen.

Hendrik groen is met zijn 83 jaar één van de jongere bewoners van een verzorgingstehuis in Amsterdam-Noord. Groen is nog heel erg bij de pinken en beschrijft op een heel amusante wijze alle vreemde gebeurtenissen in het tehuis.

Heerlijk hoe zijn dagboek dient om het klagen, zuchten en vastgeroeste gewoontes en gedachten van de bejaarden de kop in te drukken. Zonder echt chagrijnig te zijn geeft hij op een no-nonsense manier zijn mening over de organisatie van bejaardenzorg (besparingen, personeelstekort, strenge regels,…) en de gekke bejaarden zelf. Om de sleur in het tehuis wat te doorbreken besluit Hendrik om de ‘Omanido club’ op te richten. Ieder lid van de Oud-maar-niet-dood club organiseert om de beurt een dagje weg met de groep. Ieder personage heeft zijn eigen karakter en laat de lezer mooi beseffen dat bejaarden in een verzorgingstehuis alledaagse dingen zoals vriendschap, pesten, verliefdheid, … ook allemaal nog meemaken.

Met hilariteit verbloemt Groen eigenlijk dat de onderwerpen waarover hij het heeft vaak wel erg diep en scherp zijn. Soms zelfs wel schrijnend. Zo pakte het me bijvoorbeeld wel wanneer blijkt dat hij eigenlijk dol is op Eefje Brandt, maar hij haar dat nooit heeft durven zeggen, maar dan is het plots ook te laat om dat nog te doen. Het doet me er wel stil bij staan dat je op tijd moet zeggen hoe je je voelt, want niets duurt voor eeuwig.

Ik ben er héél zeker van dat, wanneer je de laatste pagina van het boek hebt omgedraaid, je zult achterblijven met een stevige krop in de keel.